Shafaz to niewielka rodzinna firma znajdująca się w położonym o 50 km na południe od Londynu mieście Brighton. Jej właściciele to 35-letni John i jego teść, 55 letni William, którzy od 5ciu lat zajmują się produkcją stylowych mebli z litego drewna, głównie kuchennych. John odpowiedzialny jest za sprzedaż, William za produkcję oraz finanse.
W Brighton zatrudniają 25 osób, głównie niewykwalifikowanych pracowników do obsługi kilku maszyn, w większości imigrantów z Afryki północnej oraz Europy Środkowej. Poza Brighton posiadają również dwie niewielkie fabryczki w Menchesterze (w której pracuje 15 osób) oraz, niedawno otwartą fabrykę w Luton (20 osób), którą zarządza 26cioletni brat Johna, Paul. Większość produkcji Shafaz sprzedaje w południowo wschodniej Anglii, niewielką część eksportuje również do Francji, dokąd towar przewożony jest drogą morska z Leeds.
Obaj właściciele pracują po dziesięć do jedenastu godzin dziennie oraz w co drugą sobotę. O problemach firmy rozmawiają często, ale z uwagi na brak czasu na analizę rynku, nie są w stanie szybko podejmować decyzji, które mają poważne konsekwencje finansowe dla ich firmy.
Większość pracowników Shafaz to imigranci, którzy zarabiają minimalną stawke godzinową, która aktualnie wynosi L5.05. Stawka ta jest od kilku lat jest stale podnoszona w coraz większym stopniu korodując marże firmy. Niedawno ogłoszony przez rząd Wielkiej Brytanii plan reformy systemu emerytalnego, przewiduje w dodatku nałożenie na małych i średnich pracodawców obowiązku płacenia części składki emerytalnej w imieniu wszystkich pracowników. Dotychczas tego typu firmy mogły, ale nie musiały tego robić.
Na rynku istnieje kilku dużych dystrybutorów mebli, którzy dzięki grubszemu portfelowi oraz importowi towarów z Chin oraz krajów bałtyckich mogą pozwolić sobie na lepszą reklamę oraz wyższe zarobki. Konkurencja kontroluje również niektóre rynki zbytu i coraz śmielej pracuje nad strategią odebrania Shafaz ich najlepszych klientów.
Przeniesienie produkcji do Europy Centralnej. Z prostych kalkulacji wynika, że przeniesienie produkcji do np. Polski zaoszczędzi Klous bardzo pokaźną sumę. Roczny koszt samych zarobków jednej fabryki to 8 godzin * L5.05 /godzinę * 220 dni roboczych * 20 pracowników = L178,000. Mimimalna stawka w Polsce to ok. 850 zł brutto na miesiąc. Zakładając stawkę 1,500zł na miesiąc za osobę, roczny koszt płac wynosi 360,000zł czyli ok. L65,000. Na samych zarobkach, firma Klous jest więc w stanie zaoszczędzić ok. L100,000 co stanowi pokaźna sume dla tej małej rodzinnej firmy. Jak zabrać się jednak do zrozumienia, czy przeniesienie produkcji nie leży ponad siły tak małej firmy, ile będzie kosztować i z jakim ryzykiem będzie związane. Shafaz postanawia więc rozpocząć zbieranie informacji na temat Polski, potem na temat Litwy.
Perspektywa angielskiego przedsiębiorcy
William postanowił poświęcić maksymalnie dziesięć godzin swojego czasu na zebranie wszystkich informacji potrzebnych do podjęcia decyzji. Co w tym czasie znalazł?
Jakie pytania zapomniał zadać?
Gdzie popełnił błędy w planowaniu?
Jaką decyzję podjął?
Perspektywa polskiego przedsiębiorcy
Gdzie można znaleźć firmy podobne do Shafaz? Jak ich szukać?
Kto powinien skorzystać na współpracy z Shafaz?